Het ging allemaal super snel.  Mijn koffer kwam als een van de eerste op de band. Bij de douane vroeg de beambte verbaasd waarom ik alweer in Japan was en toen ik zei dat ik kwam om de taal te bestuderen, vroeg hij meteen of ik even een stukje in het Japans wilde zeggen. Haha, voelde meteen als een test.

Om 12.00 uur ’s middags stapte ik van boord en om 12.44 uur zat ik in de Haruka trein naar Shin Osaka om daar over te stappen op de Nozomi naar Nagoya. Zelfs Yamasa had soepel ingespeeld op het feit dat ik had getext dat ik een half uur eerder zou aankomen op het JR station van Okazaki. Om 16.30 uur stapte ik mijn huisje binnen.

Kaal en ongezellig en vol kartonnen dozen met wat ik via Amazon Japan had besteld omdat het huisje eigenlijk alleen is gestoffeerd. Als bed staat er een metalen frame met een  beklede harde plank zonder matras. Het allerbelangrijkste op dat moment is dus, een matras, hoofdkussen, dekbed en overtrek. Helaas was de rits langs de lange kant van dit ‘slimme’ dekbedovertrek al meteen lam. Dekbed ‘erin’ ging makkelijk, maar in de dagen later zou blijken dat dekbed ‘eruit’ bijna even makkelijk ging. 

Ik deed wat noodzakelijke inkopen voor eten en drinken en rekte het tot een uur of elf voor ik naar bed ging.

De volgende dagen werden gevuld met verder uitpakken en inkopen doen van serviesgoed, bestek, wasmiddel, WC papier en verdere huishoudelijke benodigdheden, want dat is er allemaal niet. Via Amazon Japan had ik een kleine tafel en een stoel gekocht, zodat ik niet aan het bureau waar ik de hele dag aan zit te studeren ook moet eten. Uiteindelijk bleef ik zitten met een enorme stapel kartonnen dozen, die ik met voetkracht in elkaar stampte en samenbond.

Aan een mevrouw bij de plek waar je je afval moet inleveren, vroeg ik waar ik met dat karton heen moest. Ze had het over ‘hiiru’ en ik snapte er niks van. Ik wist wel dat er bij sommige winkelcentra een plek is waar je allerlei afval kunt inleveren. Uiteindelijk ging me een licht op dat het weleens bij ‘Feel’ News winkelcentrum zou kunnen zijn. In het Japans ken je geen ‘f’ en ‘l’ zoals wij die kennen. Dat wordt dan ongeveer ‘hiiru’. Ik worstelde de me door windkracht 5 (ongeveer 40 km p/u denk ik) heen, met een pak karton dat werkte als een soort zeil en me bijna van de sokken blies.

Langzaam maar zeker gaat mijn huisje een zekere warmte en eigenheid krijgen met mooie tekeningen die mijn lief voor me heeft gemaakt, namaak hedera van de 100 yen winkel en de geuren, kleuren en geluiden die je zelf meebrengt.

Het fijne van dit appartement is dat er bijna de hele dag zon is. Dat maakt het niet alleen licht en vriendelijk, maar geeft ook warmte die je niet krijgt met een airco die zowel koelt als verwarmt.

Het nadeel van dit appartement is dat je er een niet goed onderhouden trap voor op moet met een hoop roest. Er is geen armleuning, maar een soort muur waar je je aan kunt vasthouden. Helaas hebben ze dit bewerkt met een of ander goedje dat verschrikkelijk (wit) afgeeft op je kleding en je (leren) handschoenen. 

Verder heeft Yamasa echt zijn best gedaan (misschien na mijn eeuwige gezeur over kookgerei met voor je gezondheid slechte afgebladderde anti-aanbaklagen). Zowel de twee pannen als de rijststomer zijn ongeschonden. De inductie kookplaat begreep ik niet helemaal. Na twee dagen lauwe koffie drinken, bouillon die niet aan de kook wilde komen en eieren die in lauw water vanzelf super zachte ‘onsen’ eieren werden, kwam ik erachter dat ik iets fout deed.

Ik werd al snel geconfronteerd met het sociale gebeuren hier en hoever ik daarin mee wil gaan. Allereerst de buurman met de citrusboomgaard in Hamamatsu. Zijn garagedeur was open en hij riep me binnen. Ik kreeg een enorme zak mandarijnen van hem. De lekkerste die je ooit proeft! Helaas had ik deze keer geen stroopwafels mee, die ik hem als dank kon geven. Nou had ik niks en hij meldde nog specifiek hoe lekker hij ze vorig jaar vond. Daarna kwam ik in contact met mijn benedenbuurvrouw. Ze is van Chinese afkomst opgegroeid in Parijs en Montreal. Ze spreekt nog geen Japans en vroeg of ze met me mee mocht naar de supermarkt om haar enigszins wegwijs te maken. Ze was hoogst verbaasd dat ze niet overal digitaal kon betalen. Ik leende haar wat cash voor haar boodschappen. Ze wilde me dat terugbetalen in Amerikaanse dollars (wat moet ik daarmee?) en anders zou ze mijn rekening betalen wanneer we samen gingen koffiedrinken. Ook wilde ze graag één keer per week met mij mee om boodschappen etc. te doen. Dit alles bracht mijn niet erg sociale kant naar boven en de behoefte om duidelijke grenzen aan te geven. Geleend geld terug in Japanse yen en geen verplichtingen als samen koffie drinken en boodschappen doen, maar in nood mag je altijd bij me aankloppen.

Ze kwam hem later terugbrengen met een bakje Marokkaanse koekjes en nootjes als dank. Ik gaf haar een paar mandarijnen mee van de buurman.

Ik at mijn eerste zelf bereide maaltijd van op zijn Japans gestoofd rundvlees waar ik voor het gemak op het laatst stukjes pompoen bij had gedaan. Uiteindelijk doen wij in een Franse of Italiaanse stoofpot wortels, dus waarom zou in een Japanse geen pompoen kunnen. Het was heerlijk met de koshihikari (Japanse) rijst uit Toyama.

Koshihikari is een soort rondkorrelrijst die als een van de beste rijstsoorten uit Japan wordt gezien, omdat hij een lekkere bite en geur heeft, prachtig glanst, iets zoeter is dan gemiddeld en net genoeg blijft plakken om makkelijk met stokjes te kunnen eten. 

De datum op het pak is niet de houdbaarheidsdatum maar de datum waarop de rijst is gepolijst. In dit geval eind december 2025.

Maandagochtend begonnen met Tai Chi oefeningen via YouTube filmpjes. De apps die je kunt gebruiken met een ‘free trial period’ en daarna automatische, betaalde, verlenging, voelen niet als een veilige aankoop. Na enig onderzoek kwam ik erachter dat het opzeggen van die verlengingen in de meeste gevallen nogal een probleem is. Bovendien kun je niet van tevoren zien of het je bevalt of niet. Veel aangeprezen dagelijkse 7 minuten oefeningen blijken veel langer te zijn en soms wel tot een half uur. Vandaar maar via YouTube filmpjes. Ik wil toch iets doen om buiten het dagelijkse lopen van ongeveer 5 km ook de rest van het lijf in behoorlijk beweegbare vorm te houden.

Inmiddels is ook de concierge geweest. Het feit dat mijn bad steeds langzaam leegliep, kwam doordat er een roostertje onder de stopper zat om haren op te vangen. Had ik er niet in gedaan. Zeker nog van de vorige bewoner. En een veiligheidsketting op de deur is volgens hem niet nodig. Hebben geen van de huisjes hier. Alles is volkomen veilig. Ik heb wel zo een camera waarmee ik kan zien wie er voor de deur staat. Maar volgens mij zijn deze deuren open te breken met een theelepel. Daarbij opgeteld dat ik nog wel eens vergeet om aan de binnenkant het knopje om te draaien om de deur te vergrendelen.... Hij vroeg of mijn airco het deed. Volgens mij een nieuwe aan de nog schone unit op mijn balkon te zien. Op wat problemen in het begin na, gaat het nu prima. Vooral aan niets anders komen dan de aan- of uit- en temperatuurknop.

Maandag 12 januari, een rustige dag na dagen met veel gesjouw. Bij de Book Off outlet een geweldige, 22 cm Tefal Red Diamond hapjespan gekocht zonder Pfas (made in France) voor omgerekend nog geen € 15. Kan ik roerbakken en eenpansmaaltijden maken zonder dat zoals bij de hier voorziene (te) kleine pannetjes alles erover heen gaat. Verder beetje gelezen en Wanikani gedaan om kanji te oefenen. Koken hoeft niet want er is nog genoeg van gisteren.

Dinsdag 13 januari begint het hier zijn alweer te wennen. Zeker als je om 8 uur twee grote zakken afval moet wegbrengen en je als een oude bekende wordt begroet door buurtbewoners die allemaal met hun zakken afval over straat lopen. Ook de mandarijnenman was al druk bezig. Op de terugweg van de afvalplek, stond hij klaar met weer een enorme zak fruit. Een van de jongens van Yamasa kantoor die ook in Residence K woont, heb ik maar meteen een beetje gegeven.

Daarna mijn nieuwe Tai Chi oefeningen gedaan en wat op mijn laptop gewerkt. Op een bepaald moment voelde ik een enorme klap. Ik dacht dat er iemand beneden of zo meubilair aan het verhuizen was. Het bleek een klap aardbeving te zijn met een kracht van 3.5 op een diepte van 40 km. Dat weet ik omdat ik ben geabonneerd op een site van de provincie Aichi die alle ‘disaster information’ en eventuele maatregelen meteen doorgeeft. 

Onderhand zag ik op de Japanse TV verwarrende beelden van een zeer onrustige wereld met drones in Korea, de nieuwe Koreaanse president op bezoek in Japan, heftige protesten in Iran, een aangeklaagde president in Amerika, om maar een paar dingen te noemen.

Gelukkig schijnt buiten de zon, lijkt het lente met 12 graden, hangt mijn was te drogen op het balkon, is de kersenbloesemvoorspellingskaart 2026 gepresenteerd op de Japan Meteorological Agency website en lijkt hier het gewone leven zijn rustige gang te gaan. 

Volgens het JMC begint de eerste bloesem te bloeien op 20 maart in Kagoshima dat helemaal in het zuiden van het eiland Kyushu ligt.