Kou, sneeuw en aardbeien in Okazaki
1 februari 2026
Kou in Okazaki met een flinke 'wind chill factor' die de gevoelstemperatuur aanzienlijk naar beneden brengt.
Hoewel de gevoelstemperatuur dik onder nul is, is het net niet zo koud dat de haren in je neus bevriezen en de lichte sneeuw die valt blijft liggen. In andere grote delen van Japan zucht men onder ongewoon veel sneeuwval tot soms wel meters hoog.
Tegelijk schijnt er in de provincie Aichi (waarin Okazaki ligt) een waterprobleem te zijn, want het heeft hier inmiddels al 33 dagen niet geregend.
Een van de gevoelens die boven komt als ik aan Okazaki denk, is naast alle interessante, spannende, leuke, gezellige, moeilijke en soms warme relaties en ervaringen óók dat ik het daar altijd koud heb. Net als nu. Het is prachtig weer met heel veel zon, maar het is zo vreselijk koud. Door de vaak harde wind voelt het, ook als het 'slechts' rond het vriespunt is, ongeveer als min 3-5 graden. Gelukkig heb ik in dit huisje een nieuw soort airco en is de temperatuur best redelijk te regelen, al moet je hem wel instellen op 25 graden. Dat zou bij ons ongehoord zijn zo warm. Hier is het net lekker en heb je nog steeds vooral tegen de avond een heet hoofd en koude benen. Deze huizen, zoals waarschijnlijk de meeste in Japan, hebben geen centrale verwarming en zijn slecht geïsoleerd. Soms lijkt het of de wind er dwars doorheen waait. Men gebruikt vaak een 'kotatsu'. Dat is een lage tafel van ongeveer 40 cm hoog die je zittend op de vloer gebruikt. De 'kotatsu' heeft een ingebouwd verwarmingselement onder het tafelblad. Op dat eerste tafelblad ligt een dikke deken die tot op de grond reikt, en daar bovenop komt een los tweede tafelblad. Men zit op de grond op een kussen en stopt de benen en het onderlichaam lekker onder die warme deken. Ik heb wel eens bij een heel erg simpel restaurantje gezeten waar ze onder tafels van ongeveer onze normale hoogte ook van die verwarmingselementen hadden en dan een soort namaak Perzisch tapijt met daarop een tafelblad. Je schuift met zijn allen met je stoel onder dat dikke tafelkleed en alles komt goed.
In dit studentenhuisje is de beste oplossing een warm bad en dan snel onder je dikke dekbed. Tegelijkertijd zie ik op de televisie dat in Hokkaido de hoeveelheid sneeuw die is gevallen het niveau nationale ramp heeft bereikt en heftige verstoringen van openbaar vervoer op alle gebieden wordt verwacht.
Op school gaat het zijn gang. Elke maandag moet je een soort loodje trekken om te zien wat die week je plek in de klas is. Dit doet men om te voorkomen dat niet altijd dezelfde mensen samen zitten en werken. Sommige klasgenoten wisselen ‘stiekem’ van loodje/plek om toch bij hun favoriete klasgenoot te zitten. Wie dat doet snapt er niks van en leert er waarschijnlijk nog minder van. Gelukkig mijn probleem niet.
Soms heb je zo een dag dat je hoewel goed voorbereid er niks van bakt. Hier haal ik bijvoorbeeld maar 5,5 van de 8 te halen punten. Dat is nog niet eens 70%. Toevallig een leesstuk gehad dat, weliswaar op sportgebied, gaat over een dip, een inzinking. Een vermoeiende plek om te zijn, ook al weet je dat je er binnenkort weer uit komt. Verder ploeteren is het motto.
De verlichting in mijn huisje is dramatische slecht. Eén grote lamp aan het plafond en iets op het bureau dat eigenlijk weinig doet. Na een zoektocht door de lokale winkels, kom je er achter dat er geen staande lampen zijn, die je naast je bed zou kunnen zetten om daar te kunnen lezen. Er zijn veel lampen die je met allerlei handige en onhandige attributen ergens aan vast kunt maken. Moet je wel iets hebben om het aan vast te maken. Even dacht ik eraan om bij de Book Off voor een paar euro een camera statief te kopen en dan zo een soort clip-on lamp erop te zetten. Leek op zich niet zo een slecht idee. Voor 3 maanden wil ik er ook niet veel geld voor uitgeven.
Uiteindelijk bij Amazon Japan voor omgerekend €20 een staande lamp gekocht die prima werkt. Hoe blij kun je zijn met iets simpels. Bijkomstigheid is dat de kamer er ook best gezellig gaat uitzien.
Er zijn van die dagen dat je heel erg uitkijkt naar het moment dat je inderdaad in je bed lekker iets simpels kunt gaan lezen. Na ruim 4,5 uur huiswerk maken en voorbereiden kun je er echt klaar mee zijn. De maaltijd van verse soba in een mooie bouillon waarop ik me had verheugd, ging er niet komen. Mijn buurvrouw die zoals dat heet ‘pescetarian’ is (vegetarisch met seafood), had een curry gemaakt met linzen en wortel. Ze kwam een beetje brengen om het me te laten proeven. Het was erg lekker en ik at het op. Helaas was ik vergeten dat ik niet goed reageer op curry. En ja hoor, dit keer ook niet.
De soba maaltijd die ik in de planning had, bleef nog even in de planning. Gelukkig had ik nog twee sneetjes Japanse ‘shokupan’ in de diepvries liggen, van dat dik gesneden zachte Japanse brood en er lag surimi. Dat wordt hier niet gezien als minderwaardig voedsel, en zeker van goede kwaliteit kun je er een heerlijke salade of zo mee te maken. Dat kwam dus op die zachte, witte boterham met een beetje Japanse mayo. Ook als je even niets wilt, is dat meer dan prima te verorberen.
Wat me elke dag weer verbaast in de klas, is wat lijkt op ongeïnteresseerdheid van een aantal leerlingen/studenten. Je kiest ervoor om bij Yamasa te studeren, je betaalt ervoor, je wilt er iets mee, want anders zou je het niet doen. Waarom dan? Is net doen alsof het je niet interesseert stoer? Zijn het hoogbegaafde jongeren die zich vervelen? Ik zit al dagen naast een jongen die in Japan MMA vechter wil worden. Helaas geeft hij de indruk dat hij bijna alles wat we in de klas doen onzin vindt. Wanneer we oefeningen samen moeten doen, moet hij naar het toilet. Hij maakt in het ene uur het huiswerk voor het volgende uur en in dat volgende uur kijkt hij, met oortjes in, filmpjes op zijn mobiel. Hoewel leerkrachten honderd keer verbieden dat er mobieltjes worden gebruikt voor iets anders dan dingen opzoeken die je in de les nodig hebt, werpt dat weinig vruchten af. Een meisje vertelde dat ze per dag rond de 11 uur op haar mobieltje zit met o.a. film kijken. Ze studeert hier, heeft er een baantje bij als afwasser én als gyozabakker in een restaurant om geld bij te verdienen. Heeft zij meer dan 24 uur in een dag?
Tijdens de schooluren is er een onderhoudspersoon van Yamasa geweest om de lade in mijn keuken na te kijken. Die gaat niet meer dicht, niet goed open en regelmatig trek ik de hele boel eruit. Ik had gezegd dat ze erin mochten ook als ik er niet was. Er lag een keurig kaartje om te laten zien wie in mijn huisje was geweest. In het Engels. De lade doet het nog steeds niet. Heeft onderdelen nodig. Zal later worden gerepareerd.
Om 19.00 uur trok ik de studeerstekker eruit. Klaar of niet klaar. Het moet wel leuk blijven. Diner was Japanse aardappelsalade en gemarineerde kip. Van de borst. Het goedkoopste en minst geliefde stukje hier. Op de televisie, op een van de gratis zenders die ik op mijn gehuurde TV kan zien, staat in een supermarkt een man met een plastic vis in zijn hand met een soort koortje te zingen alsof hij een hele zaal moet opzwepen. Even daarvoor stond ergens in een winkelcentrum tussen een aantal mensen waarvan sommige verkleed in een bizar kostuum, een Japanse man in een rose onderbroek lullige liedjes te zingen. De verbazing duurt voort....
Er komt een dag dat je klaar bent met het gedrag van je tafelgenoten in de klas. Gelukkig lost het probleem zich soms vanzelf op. Een klasgenoot ging naar huis omdat hij moe was doordat hij slechts 4 uur had geslapen (in verband met het tijdsverschil had hij de halve nacht met thuis gebeld.....) In de volgende les, verhuisde ik zonder verder iets te zeggen naar zijn opengevallen plek. Gek genoeg reageerde de lerares nergens op in. Te lastig denk ik. Het voelde meteen lichter, prettiger en het was weer mogelijk om op een relaxte manier met een tafel met nieuwe klasgenoten de rest van de dag de stof te behandelen. Voor je het weet is dan ineens de tijd om.
Wat is het heerlijk om aan het eind van een studieweek weer naar het badhuis te gaan, na een bijzonder smakelijke (laatste) lunch bij Daishosuisan.
Later met mijn buurvrouw afgesproken bij Hotchi Park, de drankenwinkel waar je ook van heel veel dranken kunt proeven. Dit keer nam ik in mijn onschuld een proefglas Kiyosu shochu van tarwe. Smaakte heerlijk, maar ik proefde veel alcohol. Was het 35%. Meestal is shochu 20% of 25%. Gelukkig was het maar een mini-slokje.
Het weekend was vooral voor studeren, dingen regelen en een beetje wandelen. Het huisje schoonmaken en de was doen duurt alles bij elkaar wel één heel uur:).
Bij de voorbereiding van de leesstukken voor maandag kwam ik tot de geweldige ontdekking, dat een stuk waar ik eerder grote moeite mee had, nu zonder veel moeite leesbaar en begrijpelijk was. Het is niet dat je alle kanji apart herkent, maar in de context is het gewoon duidelijk. Dan komt die uitspraak naar boven van mijn leraar Frans ooit in Frankrijk, dat als je op het perron staat je niet elke wagon apart te hoeft te herkennen om te weten dat er een trein voorbij rijdt. Het lijkt alsof er af en toe deurtjes in je brein opengaan, waarin kennis zit waarvan je je zelf niet bewust bent.
Ook al ben je geen grote vleeseter, kun je soms toch een visioen hebben van een sappige biefstuk. En dan wil je als je in Japan bent, natuurlijk wagyu hebben. Nou komt er hier uit de buurt veel wagyu (het woord betekent: Japans vlees). ‘Hida’-vlees van zwarte runderen uit de provincie Gifu is beroemd. Gifu is de provincie naast Aichi, waar ik tijdelijk verblijf en uit Aichi zelf komt het hooggewaardeerde ‘Horai’ rundvlees, dat bekend staat om zijn smeltende textuur en diepe smaak.
Bij de supermarkt niet te vinden, dus blijft het op zaterdag bij een simpelere Japanse maaltijd met makreel in een zoet/pittige sojasaus, pikante aubergine en wel heel erg grote suikererwten met al flinke erwten erin. Volgens een mevrouw bij de supermarkt kon je ze met schil en al eten. En dat klopt ook. Een paar minuten koken, korrel zout erop. Zoet, knapperig, super lekker.
Op mijn culinaire blog op deze site staat het recept voor de pikante aubergine op zijn Japans.
Als dessert een traktatie van enorme aardbeien die hier nu in het seizoen zijn. Prachtig glanzend dieprood, van binnen wit, super sappig en smakelijk.
Bij elke soort aardbeien in de supermarkt, er lagen er wel 10, staat een beschrijving van hoe zuur, zoet, zout etc. etc. ze zijn. Bij deze stond ‘vol en rijk’ en dat klopt ook. Het lijkt bijna ook iets peperigs te hebben. Wagyu wordt een doel voor zondag. In de grote Aeon Mall is een beperkte delicatessenafdeling van Takeshimaya. Wordt vervolgd....
Voor culinaire informatie en recepten zie:
Japan in je pan - met wat in Nederland kan
