Op een van mijn wandelingen kwam ik weer langs dat ene huis, dat me blijft intrigeren. Het ziet eruit als een soort kasteel, een burcht met een kaboutertje voor de deur en vrolijke bakken met kunstbloemen. Ik heb er nog ooit iemand gezien. Een andere huis met een bijna vergaan hekje en een kunstklimop levert in al zijn simpelheid een heel ander en romantische beeld op.

De dagen zijn vol met studie, zorgen voor eten en drinken en verder eigenlijk niet veel anders. En dat maakt het ook bijzonder. Dat je daarmee gewoon een hele dag kunt vullen en zeer tevreden mee kunt zijn. De studie staat voorop. Zeker als je ‘AI’ als studiemaat hebt gevonden. Die geeft antwoord op de vragen die soms op school niet gegeven (kunnen) worden. De uitleg komt van zoveel plekken. Ik leer er veel van. Ik bedenk eerst zelf wat ik wil zeggen/schrijven. Vraag aan AI wat die ervan vindt, en dan komt er zoveel nieuwe info bij, zoals: 'ik snap wat je wilt zeggen, maar in het Japans is dat gek. Dan kun je het beter zo doen.' En dan wordt het soms ineens duidelijk. Het is bijna zoals vroeger iets in de Encyclopedie opzoeken. Je begon bij één ding en voor je het wist had je tien boeken om je heen en was je volkomen afgedwaald met zoveel nieuwe informatie. Dan moet je weer even terugschakelen naar waar het ook weer over ging.

Dinsdag was zo een dag dat ik thuis lekker aan het leren was en het ineens 20.00 uur was geworden. Komt ook een beetje omdat ik ‘vooruit’ wil werken omdat mijn lief aanstaande donderdag hier aankomt. ’s Middags werd de gehuurde futon afgeleverd en opgemaakt door dezelfde meneer, die mijn laadje in de keuken heeft gerepareerd en het volgens mij niet kapotte kastje. Zo gaat dat in Japan. Gezellig met hem gekletst. Hij in het Engels en ik in het Japans. Hij leerde me ook een woord voor ‘de man die de zon brengt’ ‘hareotoko’. Ook weer zo een leuk stukje kennis, dat je buiten de school opdoet.

Ik had niet veel zin en tijd om uitgebreid te koken, dus het was een half kant en klare maaltijd geworden. Sushi rol met tonijn voor de lunch en voor 's avonds spinazie en hokke. Hokke komt van een makreelachtige vette vis, die wordt gevangen in de wateren rond Hokkaido. Hij wordt gedroogd en dan gegrild. Het is niet te vissig en ook niet zo vet als makreel. Met kort gestroomde spinazie erbij en een kop miso soep een heerlijke en goede maaltijd. Als dessert had ik mezelf getrakteerd op prachtige aardbeien.

De volgende dag was een prettige schooldag al ging het over constructies die ik nauwelijks begreep. Dat betekende thuis lang studeren voor de test van de volgende dag. We hoorden verder dat de ‘grote’ test van donderdag zijn consequenties heeft. Men doet hier niet aan de zesjes-cultuur. Je moet minstens 70% halen. Als je minder hebt, dan krijg je extra les/huiswerk, wat is nog niet helemaal duidelijk. De test is inderdaad over wat men het vorige tremester heeft geleerd. Voor mij is dat meer dan twee jaar gelden, dus dat gaat nog een uitdaging worden. Gelukkig blijkt dat iedereen door is, al is het soms op het randje.

Mijn lief is, omdat het kon, op riante wijze onderweg naar Japan. Zijn berichtjes uit de KLM lounge en aan boord maken me erg blij. Moe van het intensieve studeren was het voor mij vroeg bad en bed. 

Ik had een onverklaarbare honger naar alles waarvan je niet te veel wilt eten zoals koekjes, chocolade etc, Je kunt er dan maar beter van uitgaan, dat je lijf je iets wil vertellen. Ook een onverklaarbare trek in eieren. Zelfs na mijn avondeten. Dan geef je eraan toe en kun je bijna niet wachten tot die  eieren zijn gekookt. Met een beetje Japanse mayo erop.....

Wanneer je ineens met zijn tweeën op die 26 vierkante meter woont, is het weer even wennen. Al snel is het alsof het altijd zo is geweest. Het lijkt inmiddels echt lente te worden. De zon schijnt ’s morgens vrolijk over geglazuurde dakpannen, die groter lijken dan wat wij in Nederland gebruiken. Ze zijn vaak donkerblauw, grijs en soms zwart. Doordat Okazaki heuvelachtig is, krijgen de huisjes een soort coulisse opstelling, zoals bij landschap en de bergen die je bij helder weer in de verte ziet geven een gevoel van ‘buiten’ zijn, in de natuur. Heerlijk.

Wat marketing betreft, kan men er hier ook wat van. Een bekend Japans chocolademerk verkoopt chocolaatjes waarvan je beter gaat slapen. Hoe verzin je het? De aanbevolen dosis is drie stuks. Een goed excuus om chocolade te eten. Zeker in de dagen voor Valentine, waarbij het in Japan de gewoonte is dat vrouwen aan mannen en/of aan mannelijke en vrouwelijke vrienden/collega's chocolade geven. 

Ik deed dat op de laatste schooldag deze week, 13 februari, de dag voor Valentine. Met uit Nederland meegebrachte ‘chocolade op een stokje’ om chocolademelk mee te maken had ik eenpersoonszakjes gemaakt. Voor de kleur een paar Haribo gummieberen erbij. In mijn herinnering deelde een groot deel van de leerlingen met Valentine op school iets uit van chocolade of koekjes. Dit keer was ik de enige met een aantal verbaasde gezichten om me heen. Wellicht zegt dat ook iets over de veranderende soorten leerlingen.

Op school in het damestoilet staan de extra WC rollen op een grappige manier opgesteld, waardoor het ineens meer wordt dan een rol WC papier en ik er ook wel weer om moet lachen.

De mandarijnenmeneer bracht ik een pak stroopwafels die vers uit Nederland waren ingevlogen, als dank voor de mandarijnen die hij me eerder had gegeven. Hij was er dolgelukkig mee en gaf me meteen een zak met enorme fuji-appels en zeker drie kilo vers uit zijn boomgaard geplukte mandarijnen mee. Het zijn de lekkerste, sappigste en geurigste die ik ooit at. Voor de maat heb ik er op de foto mijn muis bij gelegd. Een ‘appel’ naast een mandarijn.

Zelfs in een provinciestad als Okazaki is op vrijdagavond zonder reservering ergens eten bijna niet mogelijk. Overal zit het vol. Een restaurant waar ik al jaren heen wil en nooit in kon komen, had nu plek. Volgens mij was het wel in andere handen overgegaan. Waar het eerst traditioneel Japans was, serveerde men nu een bijzondere combinatie van o.a. Japanse yakitori, oden (in dashi gaar gesudderde daikon, tofu, viskoekjes etc.), salades, pizza en suimai (Chineze gestoomde dimsum). Ze bleken flink aan de prijs, maar de kwaliteit was er ook naar. We zaten heerlijk en realiseerden ons hoe blij we waren om dit allemaal te kunnen doen, zowel fysiek als met betrekking tot tijd- en economische mogelijkheden. 

Bij het weggaan staan je schoenen, die je bij aankomst uittrekt, klaar voor je. Wat me voor de zoveelste keer opviel, was dat de schoenen van Japanners ook als ze veters hebben, zonder die veters los of vast te maken, worden uit- en aangetrokken zonder schoenenlepel, vingers of wat dan ook te gebruiken. Ze stappen er gewoon in en weg. Men moet ze minstens een of twee maten te groot kopen en heel los strikken, anders zou dat niet lukken. In Japan is het van oudsher de gewoonte dat je voor je een woning in gaat, een traditioneel hotel, restaurant of tempel je schoenen uittrekt. Alleen waren dat vroeger natuurlijk meestal slippers van hout of riet. Die gewoonte is er nog steeds, alleen zijn de slippers schoenen geworden.

Zaterdag was eerst het plan om naar Arako park vlak bij Nagoya te gaan waar veel pruimenbomen zouden bloeien. Die beginnen hier namelijk al te bloeien als het nog koud is ergens eind januari. Tijdens de uitbundige bloei verspreiden ze een soms bijna bedwelmende geur. 

Zoals wat ik noem mijn ‘happy tree’ op weg naar Aeon winkelcentrum.

In de trein onderweg zag ik echter dat het echte evenement pas begin maart begon. Dus besloten we naar Nagoya ‘centrum’ te gaan. Bij Takeshimaya kocht ik een van mijn favoriete (Japanse) parfums, die in Nederland moeilijk is te krijgen en van mijn lief kreeg ik als Valentine geschenk een paar mooie nieuwe ‘gympen’ bij Onitsuka Tiger, waarvan het sportmerk bij ons bekend is als Asics. Onitsuka Tiger is een gewild merk met niet alleen schoenen die zijn gemaakt in lagere lonen landen, maar ook met een deel van de collectie dat in Japan met de hand wordt gemaakt. Die zijn dan wel meteen dubbel zo duur.

Later aten we in Osu, de winkelwijk, de beste takoyaki, dit keer met heel veel lenteui, in het piepkleine winkeltje waar je voor je drankje eerst kunt dobbelen om te zien wat je gaat drinken en tegen welke soms iets voordeligere prijs. Dat resulteerde in een high ball in middenmaat en een in mega-formaat. We genoten en raakten ook nog even aan de praat met een gesoigneerde Japanse heer geheel in het zwart gekleed, die een licht-designer bleek te zijn. 

Verderop was een ‘whisky museum’ geopend. Het bleek er net zo een te zijn als in Fukuoka. Gewoon een andere naam voor een laagdrempelig lokaal waar je tegen zeer voordelige prijzen allerlei buitenlandse en Japanse whisky’s kunt drinken. En dat wordt dan hier ook weer op bijzondere wijze voor de deur geëtaleerd.

Omdat we al genoeg kilometers hadden gemaakt, namen we het laatste stuk naar huis een taxi. Een uurtje rusten voor we gingen eten bij Daishosuisan, waar ik vorige week al had gereserveerd. Het was weer een feest. Later op weg terug naar huis, viel het op hoe zacht het weer is geworden. Voor even tenminste. Zondag is er 18 graden voorspeld. Dat is 9 graden hoger dan hier gebruikelijk is voor de tijd van het jaar. Dat wordt volgende week weer hersteld en gaan we terug naar in de nacht rond het vriespunt en overdag rond een graad of 10. 

Het heeft nog steeds nauwelijks geregend en we krijgen waarschuwende boodschappen van de gemeente dat het i.v.m. de droogte niet is geoorloofd om de BBQ te gebruiken of andere manieren van open vuur. Ben benieuwd hoe dat gaat met het Takisanji Festival dat gepaard gaat met heel erg veel open vuur onder andere om de boze geesten te verdrijven.