Door de hogere temperaturen zie je in sneltreinvaart op wat uitgedroogde bomen, dode struiken en takken lijken tere bloesems ontstaan. Soms is het lastig om te zien of het pruim of kers is. Sakura kun je herkennen aan een duidelijk knipje in de bovenzijde van het bloesemblad. Soms lijkt het blad bijna een hartje. Het meeste is tot nu toe nog steeds pruim. Dit gaat vergezeld van die heerlijke geur.

Op zondag, weer of geen weer, is het in Aeon winkelcentrum super druk. Dit is in feite het kunstmatige centrum van de stad Okazaki, het oorspronkelijke oude centrum ligt op een paar kilometer afstand en bestaat voornamelijk uit het oude station (Higashi Okazaki) met restaurants er omheen en het kasteel met de bijgebouwen. 

In het enorme winkelcentrum Aeon duwen ouders kinderen rond in de voor algemeen gebruik aanwezige karretjes die eruit zien als auto’s en treinen. Bij populaire restaurants, zoals bij de Italiaan Capriosa, staan buiten rijen stoelen klaar voor de wachtende gasten. Je schrijft je naam op een lijst, soms gaat dit elektronisch, met hoeveel personen je bent, en soms een favoriete plek waar je wilt zitten. Je krijgt een nummer en het wachten is tot je nummer wordt geroepen om naar binnen te gaan. 

Omdat het sakura/kersenbloesem-seizoen dichterbij komt, verschijnen in veel winkels allerlei zaken in het roze. Ook sakura-bloesems die zijn ingelegd in zout, gedroogde sakurabloesemblaadjes, gepekelde kersenbloesembladeren en sakurapoeder, hoewel dat zo snel was uitverkocht, dat het aan mijn neus voorbij ging. 

Bij de daikon, een soort grote radijs (rettich), staat een bord met van welk deel van de daikon wat kan worden gemaakt. Wanneer daikon in het hoogseizoen is, wordt het ook veel gedroogd.

Soms wil je iemand verwennen met iets wat iemand, in dit geval mijn bezoek, helemaal niet wil, zoals een mooie dooraderd wagyu biefstuk. Het werd uiteindelijk wagyu stoofvlees met pompoen erdoor voor volume en smaak.

Uiteraard moet er ook worden gestudeerd. Vooral omdat ik extra lessen krijg om me op mijn zwakkere punten bij te spijkeren. Dat betekent naast samen leuke dingen doen ook met extra veel aandacht in de boeken.

Wat opvalt wanneer je hier door welke willekeurige grotere of kleinere stad of plaats ook loopt, is de manier waarop er met spelende kinderen wordt omgegaan. In Okazaki maar ook in Nagoya zie je kinderspeelplaatsen met allerlei speelattributen, klimrekken, glijbanen etc. etc. absoluut zonder enige zachte ondergrond. Kinderen doen koppetje duikelen, hangen aan rekstokken, zitten op schommels en halen halsbrekende toeren uit. De, meestal, moeders en/of oma’s staan gezellig aan de kant te kletsen of zitten ergens op een bank, en die kinderen ravotten een eind weg. Je hoort niemand iets roepen wat vertaald zou kunnen worden met ‘wees voorzichtig’ of ‘houd je goed vast’ of zo. In Nagoya was er een betonnen klimobject in de vorm van de beroemde berg Fuji san, waar gelijktijdig kinderen op renden, vanaf gleden en met fietsjes op reden. En als er dan een kind vanaf valt en iets bezeerd, wordt er even aandacht aan besteed, en verder...

Hetzelfde zie je op de enorme speelplaatsen en sportterreinen voor scholen. Daar liggen bijvoorbeeld onder een klautertoestel niet alleen autobanden maar ook enorme rotsblokken zonder iets zachts eronder om op te vallen.

Op een dinsdag wanneer ik eigenlijk naar school had gemoeten, werd er een bezoek gebracht aan Gamagori. Er is een eilandje dat Takeshima heet. Het is een bekende plek voor fotogenieke plaatjes met romantische tempels, trappen met vaandels, smalle looppaden en dichte begroeiing, die totaal anders is dan op het vasteland. Je komt er via een 387 meter lange brug. Op het eiland met een omtrek van 620 meter staat de Yaotomi shrine, geweid aan Benten, de godin van geluk, een veilige bevalling en geslaagde huwelijksbemiddeling. Het is een geliefde plek voor stelletjes. In ongeveer 30 minuten loop je het eilandje rond, soms over een stijl pad en een stuk strand met zicht over de Grote Oceaan. Zeker op een mooie dag een plek die altijd leuk is om heen te gaan.

Voor de lunch was onze favoriete udon-plek helaas dicht. We weken uit naar iets anders dat was aanbevolen door een dame bij de toeristeninformatie op het station. Het was (of leek zo omdat we al een beetje moe waren) veel verder dan we hadden gehoopt en hadden allebei zere voeten. Uiteindelijk liepen we er bijna voorbij. Natuurlijk was het weer alles waard. 

Menrui shokudo serveert overheerlijke udon en shichimen (platte tarwenoedels) in een bouillon. Door de pijn in mijn buik later concludeerde ik dat er waarschijnlijk heel erg veel smaakversterker, al dan niet chemisch, in had gezeten.

Hoe heerlijk is het als je klaar bent op school en je lief staat in de lobby op je te wachten. Dan spring je een gat in de lucht. Je gaat niet meteen naar huis, maar maakt eerst een heerlijke wandeling voordat je de boodschappen gaat doen voor die laatste maaltijd samen thuis.

MontBlanc bij de patisserie vandaan, de laatste noedels voor yakisoba (??? Hoe kan dat nou uitverkocht zijn in Japan???), en de eerste dekopon, mijn favoriete sinaasappelachtige vrucht die opvalt door zijn super lekkere vruchtvlees en zoete smaak. De aardbeien die eigenlijk voor het ontbijt waren, bleken de allerlekkerste tot nu toe en haalden het ontbijt niet.

Bij Doutor waar we koffie dronken, zaten een aantal oude dames en toen ze weg gingen kregen we een hele zag met origami en in de stijl van origami gevouwen frummeltjes. 

Thuis ging de lagere school net uit. Het geeft steeds weer een vrolijk gevoel om die kolonne kinderen met gele petjes voorbij te zien komen. Tot op een bepaald punt worden ze begeleid door de leerkrachten van school.

En dan is er die laatste dag samen. Wat wil je dan nog graag doen? Noedels eten bij Kamaharu udon bij station Nakaokazaki. Een aperitief bij tachinomi Hachi Shoten met een fantastische gin: Lazy Master van de Numazu distelleerderij in Shizuoka. De ‘silky citrus’ heeft als boticals o.a. jeneverbes, verschillende bloesems, mandarijn, kardemom, en bergkruiden. Fantastisch met Fevertree Elderflower tonic.

Natuurlijk gegeten bij de ‘vreselijke visberg’ zoals we ons favoriete visrestaurant noemen. We dronken Takashimi sake, die een beetje gelige tint heeft. Niet kurkdrook, vol van smaak. Je krijgt sake hier geserveerd in een glas dat overloopt in een bakje dat overloopt op een schoteltje. Het vierkante bakje heet een masu en heeft van oorsprong een inhoud van 180 ml. Hier zijn dat het glas, de masu en het schoteltje samen. Het laten overlopen van het glas in de masu is een teken van vrijgevigheid. Er zijn verschillende manieren om dit te drinken. Van een klant hier leerde ik: eerst het glas uit het bakje halen en opdrinken, dan de masu leeggieten in het glas en opdrinken, dan de sake van het schoteltje in het glas gieten of eerst in de masu, dit geeft iets minder geklieder. Je kunt ook direct uit de masu drinken. Het overgieten in het glas vergt enige behendigheid.

De volgende ochtend was het al vroeg dag. Volkomen onnodig, maar op een bepaald moment gaat je lichaam in een ritme, dat in het weekend echt niet ophoudt.  Het kwam goed uit, want ik kon meteen vriendlief inchecken voor de vlucht van zondag. De dag voor vertrek overnachten in het hotel op Kansai Airport, is super handig. Dan kun je de volgende dag in alle rust de vertrekhal in lopen.

Ik reisde mee tot Nagoya waar ik hem in de shinkansen Nozomi 321 uitwuifde.

De weg vanaf Okazaki station naar huis leek ondanks het prachtige weer langer, saaier en een stuk minder leuk dan anders. Vanwege het nog een beetje onwennige gevoel van weer alleen in mijn huisje zijn, stond mijn hoofd bepaald niet naar het doen van dingen waarbij ik veel moest nadenken. Het werd een beetje poetsen, dingen regelen, wasje doen.

Het stormde zo hard dat ik met allerlei kunstgrepen en hangertjes verzwaard met kleding de was aan de lijn hield. Tenminste, een lijn heb je hier niet. Het is een ijzeren buis waar je was overheen kunt hangen of waaraan je een soort hangers kunt hangen waar je dan weer je was aan hangt. Alleen een dekbedovertrek is in die storm een uitdaging. Het is wel zo droog. Binnen een uur kon de schone was weer op het bed, en dat is maar goed ook, want ik heb hier niet bepaald een stapeltje linnengoed liggen.

Na ruim twee weken bezoek en dan weer alleen is even wennen. De eerste week was heel erg koud (5 graden kouder dan ‘normaal’). Op de een of andere manier kun je je dan goed concentreren op de studie. Later werd het niet alleen lente buiten met gemiddeld 5 graden warmer dan ‘normaal’, maar ook in mijn hoofd werd het lente en vond ik het lastiger om me te concentreren. Niet echt handig, want binnen een week of twee beginnen de examens en testen.