Het nieuwe rooster voor volgende week hangt inmiddels aan de muur. Vanaf maandag 16 maart beginnen de eerste serieuze einde semester testen met lezen en schrijven. Op donderdag spreken en op vrijdag de grote grammatica speed-test. Gelukkig is vrijdag alles klaar en is de laatste week hoop ik een stuk meer relaxed. Hoewel we dan gesprekken met de leerkrachten hebben om de resultaten te bespreken, waaruit blijkt of je naar het volgende niveau kunt of niet. Ik hoor nu al zorgen over wat de jonge studenten tegen hun familie moeten zeggen als ze dit tremester nog een keer over zouden moeten doen. Gek is dat niet, want volgens mij zitten er in deze klas van de 15 studenten al 5 of 6 die dit semester voor de tweede keer doen. Voor mij is het misschien makkelijk praten omdat er niks anders vanaf hangt dan hoe ik me voel bij die uitslag, of ik er blij mee ben of niet.

Op maandag heb ik inmiddels in mijn eentje extra les. De rest heeft afgehaakt. Het is leuk met deze lerares en ik steek er erg veel van op. Ben benieuwd of ik het ook allemaal onthoud. 

Dinsdag op weg naar huis, werd ik aangesproken door de mandarijnen-buurman, die in zijn garage bezig was. ‘Wacht, wacht’ riep hij en hij rende vanuit de garage naar zijn huisje om terug te komen met een aangebroken fles sake in een chique doos. Hij had die fles cadeau gekregen tijdens een feestje en er was slechts een derde uit gedronken. Hij drinkt zelf geen alcohol en gaf hem aan mij. Echt een super heerlijke junmai daiginjo van Kikosui, een traditionele brouwerij uit Iida, Nagano. De rijst is teruggeslepen tot 35%, gemaakt met bijzonder water en heeft een alcoholpercentage van 16%. Je drinkt het koud. Het gaf mijn opgewarmde restjesmaaltijd van die avond een special cachet.

De onrust in de wereld is ook hier elke dag op de TV. Natuurlijk gaat het ook over de prijs van brandstof. Waar men tot een paar weken geleden nog niet meer betaalde voor super benzine dan ¥154 (ongeveer €0,85) is dat nu ¥192 (€1,06). In vergelijking met bij ons is dat natuurlijk nog niks, maar het is wel een verhoging van zo een 25%. Lonen liggen hier lager. Voor part time werk bijvoorbeeld in een restaurant als manusje van alles, krijg je tussen de ¥ 1100 en ¥ 1300 (ergens tussen de € 6 en € 7,20). 

De eerste studenten beginnen door de stress te ‘breken’. Op het damestoilet stond een meisje te huilen. Wat niet echt helpt is een van de leerkrachten die in de pauze komt ‘binnenvallen’ om ons duidelijk te maken dat er volgende week echt wel een aantal belangrijke testen zijn. Of we dat vooral niet willen vergeten.

Wat verder niet wordt vergeten is de grote ramp bij Fukushima, 11 maart 2011, nu 15 jaar geleden. Er werd om 14.46 een minuut stilte gehouden om aan dit moment te denken en aan het feit dat een grote ramp zo maar om de hoek ligt. Op vele plekken werden in tempels en shinto shrines speciale diensten gehouden. Wat me dan weer verbaast, is dat er op school geen enkele aandacht aan wordt besteed. Ikzelf was na school, omdat het prachtig weer was en ik even klaar met leren, sushi gaan eten. Ook al was het geen zondag. Pas later realiseerde ik me dat ik waarschijnlijk tijdens die ene minuut stilte gewoon in dat restaurant had gezeten en nergens iets van had gemerkt. Ik zag het pas later op televisie. 

Ik at trouwens een bijzondere sushi met ‘nodoguro’, bij ons bekend als Rosy Seabass of koraalbaars. Een visje dat er maar heel kort is en blijkbaar alleen in Japan wordt gevangen. Een super zacht, vet en smakelijk visje dat op nigiri sushi gaat en kort wordt gebrand om het vet te laten smelten. Met een beetje 'momiji oroshi' erop, daikon geraspt samen met een rood pepertje (staat in mijn kookboek).

Er zijn soms van die dagen die heel erg mooi beginnen, al ben je 1,5 uur te vroeg wakker, met een heerlijke wandeling naar school van zo een 20-25 minuten, maar dan verder helemaal niet zo mooi zijn. Het werd een vreselijke schooldag met soms dodelijk vermoeid ogende klasgenoten en klasgenoten waarvan sommigen niet willen, niet kunnen of gewoon alleen hun eigen koers willen varen. Het wierp me terug naar mijn schooltijd. Het werd ineens duidelijk dat je weliswaar een hekel kunt hebben aan ‘school’ als instituut, maar absoluut niet aan leren en studeren. En dat lag niet alleen aan Mevrouw Chaoot. Voor mij is Yamasa een ‘school’ geworden in plaats van een plek om te kunnen leren, studeren en ervaring op te doen. Ik was blij dat het half twee was. Gelukkig was het prachtig weer. 

Bij mijn favoriete winkeltje dat al ruim 60 jaar bestaat, heerlijke handgemaakt ouderwetse Japanse zoetigheid gekocht. Een ouder echtpaar, volgens mij zijn ze in de tachtig, maakt het allemaal minder zoet, en hoewel het er niet zo prachtig uitziet als in chique delicatessenwinkels, is het nog steeds een lust voor het oog en een heerlijkheid in je mond.

Vooral de sakuramochi met de roze rijst en de zoete, zoute en wat aparte smaak van het ingelegde kersenboomblad er omheen is mijn favoriet. De sakuramochi balletjes in de kleuren van de kersenbloesem zijn mochi van gestampte rijst, een beetje taai en toch zacht. De groene 'lente' okashi, zoals deze Japanse zoetwaar heet, is kunstig gevormde pasta van witte bonen gevuld met an (een zachte pasta van adukibonen). Het donkere balletje is gevuld met onder andere kastanje, het hele jaar door een geliefd ingrediënt in Japans banket.

Hoewel het plan was om ’s avonds thuis te eten en daarvoor ook alles in huis was, werd het na intensief studeren een borrel buiten de deur en een hapje eten. Eerst bij de tachinomi een jonge ongepasteuriseerde sake gedronken die werd getapt uit een onromantisch soort futuristisch ogend vat. Super lekker. Het leek wel een heel licht sprankelende mousserende wijn.

De yakitorizaak was helaas vol, dus het werd opnieuw de viszaak met een plek aan de bar. Inmiddels zit ik op vrijdag bijna automatisch naast een heer die hier na zijn werk eerst eet en dan met de trein naar Nagoya gaat. Hij heeft zijn eigen fles shochu (van aardappel) met zijn naam erop. Dat is in dit soort zaken heel gewoon voor vaste klanten. Die kopen niet per glas maar per fles. Wanneer ze binnen zijn, komt automatisch de fles op tafel, een glas, een emmertje ijs en soms water. Ik bestelde sake. Ik had net een kleine slok genomen of de serveerster kwam met nog een sake.

De heer vond dat ik deze sake moest proberen. Gorin (een Junmai Daiginjo net als de Takashimi die ik dronk) was inderdaad lekkerder dan wat ikzelf had besteld. Uiteraard heb ik het niet allemaal opgedronken, want van zo een ruim geserveerde maat heb je er aan één echt genoeg.

De rest van dit weekend is ook voor mij studeren en niet veel anders, behalve natuurlijk op zondag de sushilunch en op zaterdag wassen, huisje kuizen en een ommetje maken. Als je lijf, ook al wil je dat niet, om 5 uur ’s morgens echt is uitgeslapen, dan heb je om 10 uur trek. In plaats van een gebakje bij de koffie op zaterdagochtend, werd het een heerlijke Japanse shokupan boterham met twee gekookte eitjes en mayo. Een gebakje moet wel heel erg lekker zijn om dat te kunnen overtreffen.

Door al het studeren, was ik aan niet veel anders toegekomen. Maandagochtend op school begon meteen met de leestest. Na afloop keken de meesten, op een enkel bolleboosje in de klas na, elkaar met grote ogen aan. Waar ging het over? Van het belangrijkste woord wisten we de echte betekenis niet eens. Dan wordt het bij de tekstverklaring een beetje gokken op wat voor zover je het begrijpt logische antwoorden lijken. 

Zelfs in je eigen taal was het moeilijk geweest met o.a. dubbele negatieven waaruit je moet kiezen zoals ongeveer vertaald: 

je denkt dat je het begrijpt, maar je begrijpt het niet

je denkt dat je het begrijpt en dat doe je ook 

je denkt dat je het niet begrijpt, maar je begrijpt het toch 

je denkt dat je het niet begrijpt en dat klopt inderdaad

En dan daarbij nog of er van die groep veel of weinig zijn. Haha, pijn in je buik problemen.

De schrijftest ging over je mening of smartphones moeten worden getolereerd op de middelbare school. Daar moet je uitgebreid voorbeelden en uitleg bij geven. Een gewoon ja of nee is uiteraard niet genoeg. 250-400 woorden moeten het zijn, met zoveel mogelijk kanji geschreven. Je hebt 45 minuten.

En voor mij, wanneer dit allemaal achter de rug is, die extra les. Je hoofd staat op springen. Gelukkig geeft het de burger moed wanneer de lerares applaudisseert om wat je allemaal hebt gestudeerd en onthouden. Toch een soort aai over je bol van de juffrouw.