Jaarlijks vindt onder andere bij Okazaki Castle het kersenbloesem evenement plaats. De bomen worden ’s avonds verlicht, wat de bloesems op zich niet altijd ten goede komen, maar wel sfeer verhogend kan zijn.

Ook overdag is een bezoek aan het evenement de moeite waard. Vooral wanneer je dat vooraf laat gaan door een lunch bij Kamaharu Honten, een beroemd en historisch udon-restaurant vlakbij het station Nakaokazaki. Bij de ingang staat een schoolbord met daarop aangegeven waar de in het restaurant gebruikte ingrediënten vandaan komen, wat zoveel mogelijk uit de buurt is.

Je kunt hier niet reserveren, en er is altijd een wachtrij. Je schrijft je naam op een lijst die bij de ingang ligt, met hoeveel mensen je bent en of je op een stoel wilt zitten, op de grond, of dat het je niet uitmaakt. 

Wanneer je aan de beurt bent, wordt je naam geroepen en gaat een van de dames of heren je voor naar je plek. 

Omdat het best warm was, koos ik dit keer niet voor de ‘kamaage udon’, waarbij de dikke tarwenoedels direct uit de kookpan worden geserveerd in hun eigen warme kookwater, maar voor ‘zaru udon’. In dit geval worden de noedels koud geserveerd, met een stevig op smaak gebrachte ijskoude bouillon, waar je de noedels in dipt. Je moet er iets langer op wachten, maar dat is alleszins de moeite waard. Wat een heerlijkheid! 

Daar vandaan is het een kleine tien minuten lopen naar het kasteel, waar men bij de tempel bij het kasteel netjes wacht tot men aan de beurt is om eerst de bel te luiden en dan het verzoek of vraag aan de goden te doen. Wanneer de voorspelling als antwoord op jouw vraag minder rooskleurig is dan je verwachtte of hoopte, kun je het papiertje aan een van de rekken knopen en de goden verzoeken of het toch niet een beetje beter kan. 

Aan de oevers van de rivier zitten honderden mensen op, vooral blauwe, picknick-kleden gezellig te eten en te drinken en te genieten van dit bijzondere jaarlijkse evenement.

Bij de eetstalletjes kun je in tegenstelling tot vorig jaar gelukkig weer veel Japanse lekkernijen kopen, van de bekende yakisoba (gebakken noedels) tot in chocolade gedoopte bananen en aardbeien, appels met een krokante suikerlaag, tot gegrilde inktvissen. 

En overal staat men rustig in de rij te wachten. Zelfs om over de brug naar de andere kant van de rivier te komen, ga je in de rij. Dat lijkt even gek, maar het verloopt allemaal heel ontspannen, rustig en vriendelijk, er is geen geduw en getrek, en niemand wordt boos. 

Voor mij was het een mooie laatste dag in Okazaki waar inmiddels ook de mimosa vol in bloei stond. Het vrolijke geel in schril contrast met een overhoop gehaald appartement en ingepakte koffers. 

Natuurlijk staat in Japan een bestelde taxi een kwartier voor de afgesproken tijd klaar. Bepakt en bezakt sta je op maandagochtend in een bijna leeg station. 

Hinotori van de Kintetsu spoorwegmaatschappij vertrekt vanaf Nagoya precies op tijd. In deze trein kun je tegen een kleine extra betaling kiezen voor de Premium wagon, waar stoelen staan waarin je met plezier van Japan naar Amsterdam zou vliegen. Of je geniet er van een heerlijke lunchbox die je op het station kunt kopen. Op Osaka Namba stap je over op de Nankai-lijn rechtstreeks naar het vliegveld Kansai, dat geheel in stijl in sakurasfeer is gebracht.

Mijn kamer in het Nikko hotel is net zo groot als mijn hele appartement in Okazaki. Helaas spreken de eetgelegenheden op het vliegveld me minder aan, dus koos ik voor iets uit de convenience store wat je in de magnetron (beschikbaar in de lobby van dit chique hotel) kunt opwarmen. Helaas was het geen succes. Eigenlijk een van de weinige keren in Japan dat het eten niet lekker was en het ook bijna in zijn geheel de afvalbak in ging. 

Gelukkig is er altijd het beroemde en naar mijn mening allerlekkerste ijsje uit de convenience store, Monaka met chocolade!!! Alle calorieën waard.

Een laatste blik op het land waar ik regelmatig met zoveel plezier verblijf.