Na ruim twee weken een kleine behuizing te hebben gedeeld, lijken 26 vierkante meter in je eentje ineens heel erg ruim en leeg. En 24 uur in een dag ineens heel erg lang.

En houd je ineens eten over voor de volgende dag om in de zelden gebruikte magnetron op te warmen. Zoals hier zelfgemaakte yakisoba, Japanse gebakken noedels.

Toch wen je daar ook weer snel aan. Zeker met de testen die eraan gaan komen en het beetje extra werk dat ik doe. De dagen met de wat chaotische lessen worden er niet beter op. Ik krijg steeds meer met deze leerkracht te doen. Soms kun je zoveel je best doen en lijkt het er niet beter op te worden. Zeker van de week was er zo een dag dat het leek of de bijna nerveuze energie in de klas niet was te stuiten. Nou stak er ’s avonds een zware wind op en leek het alsof mijn huisje uit zijn muren zou worden geblazen. Zelf waaide ik op straat ook bijna om bij een zware windstoot. Misschien dat dat er iets mee te maken had. Hoewel er geen onweer kwam en er volgens mij ook niemand paardenvlees had gegeten (wat bij ons thuis altijd werd gezegd wanneer wij als kinderen druk waren).

De stukken die ik heb geschreven en het grammaticawerk lijken gestaag beter te gaan. Luisteren hangt af van het onderwerp. Van de week een luisteroefening over ‘tijdsverschil’. Als dat iets is waarmee je je halve leven te maken hebt gehad, hoef je echt niet de hele tekst te begrijpen om te weten waarover het gaat. Dat geeft moed. Het lezen en herkennen van kanji gaat ook langzaam vooruit, hoewel kanji schrijven nog steeds een obstakel blijft. Over de totale resultaten van deze week ben ik zeker tevreden en niet teleurgesteld. 

Ik ben wel een beetje teleurgesteld over hoe mensen met elkaar omgaan. Bijvoorbeeld: voor mijn gast, die op de grond moest slapen, had ik een extra matrasje gekocht voor onder de futon. Niet een duur ding, maar toch. Omdat ik er verder niks mee moet of wil, heb ik hem gratis aan een van de studenten uit een andere klas aangeboden. Hij stond binnen een half uur bij me voor de deur om het ding op te halen. En een half uur later, meldde hij dat het hem was gelukt om ermee thuis te komen. Nou hoef ik geen geld en iemand hoeft echt niet op zijn knieën om me te bedanken, maar een klein ‘apje’ met iets van ‘bedankt, ik heb er lekker op geslapen’ of zo, had ik toch wel leuk gevonden. Zelfs toen ik hem later met iemand anders tegenkwam, kon er nog geen woord vanaf. Dat kan toch niet alleen maar verlegenheid zijn of zo? 

Verder was er alle tijd om wat culinaire zaken uit te proberen. Een variatie op de nasu dengaku (aubergine met een misoglazuur) uit mijn kookboek (pagina 94) met dun gesneden wagyu vlees, dat je in Nederland kunt vervangen door iets vergelijkbaars.

Ga voor het recept naar de blog Japan Culinair op deze site: To wagyu or not to wagyu.

Soms is het ook gewoon prettig om niets anders te hoeven. Dan kom je op vrijdag thuis na school en denk je even iets door te kijken voor je naar het badhuis gaat, en ben je ineens bijna drie uur verder. Dat werd dus geen badhuis.

Wel een drankje bij mijn favoriete tachinnomi. Nama sake, een jonge ongepasteuriseerde sake die een klein bubbeltje heeft op de tong en koud word gedronken. Bij mijn favoriete restaurant een hapje eten met dit keer onder andere een vederlichte tempura van jonge wilde berggroenten

De eerste vroege kersenbloesem, Kawazu-zakura, bloeit hier bovendien verderop aan de rivier Otogawa. Vanaf mijn huis is 45 minuten lopen de beste optie. Met OV doe je er even lang over en moet je uiteindelijk ook bijna evenveel lopen. Op zaterdagochtend ging ik al vroeg op pad.  

Lopend kom je ook weer van alles tegen, zoals een kunstmatig meertje dat er in de vroege ochtendzon prachtig bij ligt. En een voorbeeld van hoe je bovenop je carport extra woonruimte kunt bouwen. 

Onderweg dacht ik ergens een kop koffie te kunnen drinken met iets prettigs erbij. Uiteindelijk kon dat pas toen ik al bijna was waar ik zijn wilde.

En hoe! Bestellen vanaf een scherm en worden bediend door een robot. Frisdrank, water, koffie en een bouillonnetje moest je zelf pakken vanaf de ‘drink bar’. Er liepen wel mensen rond, maar die waren er alleen om de vuile boel op te ruimen. 

Tot mijn verbazing was het best een lekker ontbijt en heerlijke koffie. Ook het afrekenen ging geheel met apparaten. Er was geen enkele menselijke interactie. Heel apart.

Die mensen waren er wel bij de kawazu-zakura. Er wordt druk gefotografeerd, bruidjes, meisjes in witte en roze tule rokken met roze bloemetjes erop bevestigd, kinderen met roze rugzakjes etc. etc. Helaas was de wind zo sterke dat je  uit je jas waaide en dat maakte het ook heel erg koud en onaangenaam. Gezellig onder een regen van bloesemblaadjes picknicken ging niet gebeuren vandaag. Die bloesemregen maakte wel mooie plaatjes op de vochtige grond. Hoe vaak dit bloesemgebeuren ook hebt gezien, het blijft heel erg mooi.

Terug ging via een andere weg om naar Feel News supermarkt te gaan. Terwijl sommige dingen hier heel erg goedkoop zijn vergeleken met bij ons, zijn er weer andere dingen erg duur. Zoals zes tuinbonen, die wij al veel te groot zouden vinden om te eten, voor omgerekend ongeveer €3,80 en acht sperziebonen voor €1,20. Bij de kant en klare sushi, ligt een enorme opengespleten kop van een tonijn. 

Wat ik geweldig vind, is hoe het gaat bij het afrekenen in de supermarkt. Je boodschappen zet je in een mandje neer links van de kassière. Als je veel spullen hebt, gebruik je meerdere mandjes. De kassière zet aan de andere kant van haar een mandje neer van een andere kleur. Geel in dit geval. Met veel aandacht en zorg legt ze je boodschappen, na het scannen van de streepjescode, in dat gele mandje op zo een manier dat er niks wordt gekneusd of gebroken. Dat mandje zet ze terug op je karretje. Je betaalt met cash of elektronisch via een betaalautomaat. Iedereen weet dat alles in dat gele mandje is betaald. Op een aparte ruime plek iets verderop kun je in alle rust je boodschappen inpakken.