Met een biefstukvisioen dat ik al een tijdje voor ogen heb, ging ik op jacht naar ‘de allerlekkerste biefstuk’. Bij de delicatessenafdeling van Takeshimaya in Aeon Mall kun je inderdaad echte lokale wagyu kopen. Uit de provincie Aichi. Het werd de duurste beefstuk die ik ooit in mijn leven in de winkel kocht. En het was nog niet eens de duurste kwaliteit die te koop was, al scheelde het niet veel. Aangezien ik in het weekend niet buiten de deur had gegeten, vond ik dat het kon. Even mijn studentenbudgetknop omzetten. Buiten de deur eten ‘s avonds in Okazaki voor een behoorlijke maaltijd met een goed glas sake of iets dergelijks erbij, kost tussen de ¥3.000 en ¥4.000. Met de lage koers is dat omgerekend €18 - €24. Mijn biefstukje van 93 gram kostte ¥3.515 (€20). Het wordt voor dat geld wel ingepakt als goud, met een stukje reuzel erbij om het in te bakken en een kaartje over afkomst, winkel, mogelijke verkleuring en dergelijke. Er zit een code bij, niet alleen van welke veehouder het komt, maar ook van welke koe. Vol verwachting bereidde ik het en ik moet zeggen, alleen de geur al bij het bakken bracht me terug naar hoe in mijn herinnering een biefstuk rook. En zo smaakte het ook. Na zacht bakken in zijn eigen uitgelopen vet (zonder die reuzel) een korrel zout erop. Meer niet. Van de aanbaksels in de pan maak je met water een beetje jus. Fantastisch. Deze gaat zeker in de herhaling, alleen misschien eerst een test met mooi vlees van de supermarkt of een echte slager als die hier te vinden is.

De schoolweek begint met een dag lekker leren en thuis prettig relaxed verder studeren. Later een simpele maaltijd met een restje van de pittige aubergine die eerder was gemaakt en een simpele vegetarische soba in geurige dashi. Dan bad, bed, stukje lezen en ineens is het 11 uur ’s avonds en is de dag voorbij.

Inmiddels gebeurt het steeds vaker dat ik wakker word ruim voor de wekker gaat. Met Qigong (een vorm van Tai Chi heb ik begrepen) de dag beginnen, bevalt uitstekend. Op het internet zijn van een bepaalde sensei verschillende video’s te vinden met oefeningen die rond de 15 minuten duren. Dat is perfect. Een paar balansoefeningen er achteraan en je bent klaar voor een schooldag. Soms heb je die positieve energie echt nodig. Na een dag les van Mevrouw Chaoot ben je heel erg toe aan een wandeling om je brein weer op te frissen. Helaas duurt ook alles wat je aan huiswerk moet maken en leren over de stof van die dag veel langer. Soms geeft ze aan wat je niet goed hebt gedaan, maar legt ze niet uit wat er fout aan is. 

Sinds ik hier ben schijnt bijna elke dag de zon. Zelfs met de wind chill factor is het heerlijk om op de drempel van je huisje relatief uit de wind in de zon een appeltje te eten. De Fuji appels zijn super lekker: zoet, sappig en knapperig. Vooral rechtstreeks uit de koelkast. Het zijn wel tweepersoons appels, want ze zijn vaak zo groot als twee knuisten bij elkaar.

Er is gewoon heel veel te leren. Elke dag weer. Gelukkig voelt de sfeer in de klas steeds beter. Natuurlijk zijn er verschillen. Het lijkt voor de school steeds moeilijker te worden om de klassen op overeenstemmend niveau samen te stellen. Inmiddels zijn de klassen tot aan hun max van 15 leerlingen gegroeid. Van de week kregen de meeste studenten aan het begin van de les tussen neus en lippen door een piepklein briefje voorgeschoteld, waarop stond tot wanneer je werd verwacht bij Yamasa te blijven studeren. Of je dat even wilde ondertekenen. Met de opmerking dat voor akkoord tekenen, betekende dat het lastig zou kunnen worden om later je gewenste studieperiode alsnog te verlengen, omdat er wellicht geen plaats zou zijn in de voor jou geschikte klas. Gelukkig is dat voor mij geen probleem, maar er zijn leerlingen/studenten, die nog niet weten hoe ver ze zijn en hoe ver ze willen komen. Een van mijn klasgenoten die wil verlengen, moet zelfs op zaterdag  voor een interview komen om in het Japans uit te leggen waarom ze langer wil blijven dan eerst was aangegeven!

Daarnaast kregen we onverwacht te horen, o.a. met een aankondiging op het bord, dat een volgende week donderdag geplande ‘review’ van wat er inmiddels is geleerd, is veranderd in een ‘speed exam’ over wat je in alle eerdere semesters hebt geleerd. Je moet je laptop, tablet of telefoon meenemen. Het is namelijk een online examen dat je normaal aan het eind van het semester doet om te zien hoe ver je bent en of je goed genoeg bent om naar het volgende niveau te gaan. Dus..... ik krijg hier gemengde gevoelens bij wat intentie betreft en het geeft een aantal klasgenoten zeker stress.

Inmiddels leek het weer lente geworden met een zonnige, heldere lucht. De uitleg van Mevrouw Chaoot was bepaald niet helder, maar gelukkig had ik mijn aantekeningen van vorig jaar nog die me uit de brand hielpen, dacht ik. De volgende ochtend bij de test bleek dat niet zo te zijn. Gelukkig had meer dan de helft van de klas het niet goed begrepen en de test verprutst. Nadat we het werk hadden ingeleverd, legde de sensei van die dag het nog een keer uit, kregen we de test terug en moesten we het zelf met rood verbeteren, zodat ze konden zien of we het nu wel goed hadden begrepen.

Soms is het heerlijk om gewoon alles te laten voor wat het is en je over te geven aan niks doen. Zoals op vrijdagmiddag naar de spa, daarna een drankje bij Hotchi, het proeflokaal en dan een heerlijke maaltijd bij mijn favoriete visrestaurant. Vaste vrijdagavondklanten die alleen komen zitten broederlijk naast elkaar aan de bar. Of ‘zusterlijk’. Ik raakte in gesprek met een meisje die werkt als chauffeuse. 

In het voorjaar eet je in Japan vaak ‘na no hanna’, de eetbare bloemknoppen met steel en blad van de koolzaadplant. In dt restaurant met een super lekkere dressing 'sumiso'. Die ga ik uitproberen en komt tzt op mijn culinaire blog.

Het lezen van de teksten die we krijgen om voor de maandag voor te bereiden, lijken me steeds wat makkelijker af te gaan, al is het aantal kanji dat ik kan lezen nog zeer beperkt. Helaas ging bij het opzoeken van een paar kanji een volle kop koffie over mijn bureau (gelukkig zonder suiker en melk), laptop en een map met huiswerkpapieren. De laptop was te redden, want die lijkt het nog steeds goed te doen. De studiepapieren ‘prints’ zoals ze dat op school noemen is een andere zaak. Gelukkig zijn de erg onder de koffie geknoeide prints huiswerk wat ik al heb ingeleverd en de prints die nog moeten worden ingeleverd relatief schoon. De studieboeken zijn er goed vanaf gekomen.

Op zaterdag eerst de was gedaan en toen met mijn buurvrouw en een jongen uit haar klas naar Okazaki kasteel geweest. Bij de tempel bij het kasteel kocht ik een nieuwe amulet (voor voorspoed bij studie) voor aan mijn rugzak. Met een ‘omikuji’ kreeg ik als antwoord op de vraag die ik aan de goden had gesteld: ‘geluk in de toekomst’ wat volgens de dame bij de omikuji-stand als positief kan worden gezien.

Terwijl zij het kasteel in gingen, dronk ik in de rustruimte een kop koffie. Natuurlijk word je wanneer je alleen bent en buitenlander, snel aangesproken door een Japanner die graag Engels wil spreken. Het was dit keer een dame en uiteindelijk gingen we toch over in het Japans, wat voor mij beter is om te oefenen. We hadden het o.a. over het feit dat de verkiezingen er aan komen. 

In Japan werd eind 2025, de eerste vrouwelijke premier gekozen, Sakae Takaichi, van de Liberaal Democratische Partij. Populair bij een groot deel van de bevolking, heeft ze het risico genomen om vervroegde verkiezingen uit te schrijven om erachter te komen of haar beleidsplannen door het volk worden gesteund. Haar beloftes zijn o.a. koopkrachtverbetering door de 8% BTW die op voedsel zit voor twee jaar op te schorten.  Haar vreemdelingenbeleid zal strenger worden, terwijl het volgens mij al een stuk strenger en duurder was geworden voor buitenlanders bijvoorbeeld om zich hier te vestigen. 

De verkiezingen zijn op zondag 8 februari. De hele week zie je op TV elke ochtend korte presentatiefilmpjes van een minuut ongeveer van de vertegenwoordigers van de andere verkiesbare partijen. Woorden die ik begrijp en die mij vooral opvallen zijn ‘levensomstandigheden’ en ‘kosten van dagelijks leven’.

Er vielen zelfs bij mij echte ‘krantjes’ in de bus met verkiezingsinformatie en foto’s. Niet alleen voor sommige studenten spannende tijden, vooral ook voor de premier van dit land, hoewel opiniepeilingen laten zien dat haar niet geheel risicoloze zet in haar voordeel zal uitpakken met een verwachte meerderheid van bijna 2/3.

Daarna geluncht bij Kamaharu Honten, een historisch restaurant die kama-age udon blijkbaar hebben uitgevonden. De beste udon die ik ken. Het zijn dikke, stevige tarwe noedels, die ter plekke worden gemaakt.

Je krijgt het geserveerd in een enorme bak heet water waarin de noedels zijn gekookt. De noedels laat je vervolgens met eetstokjes in een kleinere bak glijden waarin een pittige bouillon zit. Je eet het met lekker veel fijngesneden lenteui. Op een koude dag als dit verwarmt het lijf en leden. 

Nieuwsgierig geworden naar het Japanse vlees, kocht ik dit keer bij een slagerij die bestaat sinds 1965 die wordt gerund door een ouder echtpaar een biefstukje voor het avondeten van zaterdag. Het kostte minder dan de helft dan afgelopen zondag bij Takeshimaya. Ook dit is wagyu uit Aichi (is hier uit de buurt), echter zonder nummers van afkomst, speciale verpakking etc. Wel de allerbeste soort. Wat vetter, waar ik eigenlijk niet naar op zoek ben, maar hier wel wordt gezien als de allerbeste kwaliteit. Vóór het bereiden een uur buiten de koelkast op temperatuur laten komen en toen op dezelfde rustige manier als eerst bereid. Bijzonder was, dat je de wat grotere stukjes vet, die ik liever niet wilde eten, er gewoon met je vingers kon afbreken. Die gebruikte ik om uit te bakken voor het vet om in te bakken. De kaantjes gooide ik weg.  Natuurlijk moet je dit vlees niet half rauw willen eten, maar eerder medium tot zelfs iets verder. Het vet moet echt tijd krijgen om weg te smelten. Dit keer bluste ik af met een scheutje sake, een drup mirin en een scheutje sojasaus. En de smaak? De lekkerste, zachtste en smakelijkste biefstuk ooit!